AJ strzela na DW. Wigan 1-1 Fulham.

W niezwykle istotnym, wyjazdowym meczu „o sześć punktów”, gospodarze z DW Stadium w Wigan zremisowali z Fulham 1-1. The Latics wyszli na prowadzenie po golu Hugo Rodallegi, który wykorzystał błąd Stockdale’a. Na bramkę the Whites musieliśmy czekać aż do 86 minuty, kiedy Andew Johnson przełamał swoją strzelecką niemoc i wyrównał stan rywalizacji. W rezultacie, oba zespoły pozostają blisko strefy spadkowej i przez najbliższe tygodnie muszą pozostawać w pełnej koncentracji.

Choć  na sezon w Premier League składa 38 piłkarskich pojedynków, podczas których stawką są trzy oczka, to o niektórych meczach zwykło się mówić, że są to pojedynki o sześć punktów. Takim właśnie spotkaniem był sobotni mecz Fulham z Wigan Athletic na DW Stadium. Oba zespoły, pogrążone w niezwykle zaciętej walce o utrzymanie, nie mogły pozwolić, aby to właśnie przeciwnik odniósł zwycięstwo. Bezpośrednie pojedynki między zespołami na dole tabeli bez wątpienia odegrają na finiszu sezonu niebagatelną rolę. O randze tego meczu świadczy fakt, że już od kilku tygodni fani z Craven Cottage namawiali się na forach, by do północnej Anglii pojechać możliwie dużą reprezentacją. Efekt tej akcji był jak najbardziej zadowalający, bo kibice Fulham byli słyszalni przez długie fragmenty meczu. Ale od początku. Podopieczni Marka Hughesa przystąpili do tego spotkania w dobrych nastrojach, po wygranych meczach z Peterborough i WBA. Pomyślne wieści dopływały także ze sztabu medycznego, gdyż do pełnej sprawności powrócił zarówno Andy Johnson, jak i Moussa Dembele. Choć obaj zawodnicy pozostali na ławce rezerwowych,  trener Fulham miał zdecydowanie powiększone pole manewru jeżeli chodzi o komponowanie linii ataku, co ostatnio było dużym problemem. Wyjściowa jedenastka przedstawiała się zatem dokładnie tak samo jak podczas dwóch ostatnich spotkań, z Davidem Stockdalem w bramce, zastępującym sprawującego obowiązki reprezentacyjne Marka Schwarzera. W drużynie przeciwników z Wigan najważniejszą informacją był powrót do gry Charlesa N’Zogbii, który pauzował trzy mecze za czerwoną kartkę.

Spotkanie rozpoczęło się w sennym tempie, tak jakby obie drużyny nie chciały poczynić  pierwszego kroku, obawiając się reakcji przeciwnika.  Kibice gospodarzy również zwiedli dzisiejszego popołudnia, zostawiając na stadionie masę wolnych krzesełek i bez walki oddając przyjezdnym z Londynu inicjatywę na trybunach. Pierwszy celny strzał zobaczyliśmy dopiero w 9 minucie, kiedy to Chris Baird, ewidentnie rozochocony ostatnio dubletem ze Stoke, spróbował strzału z dystansu. Sytuacja do tego było zaiste dobra i uderzenie Chrisa mogłoby sprawić trudności pożyczonemu z Boltonu Al-Habsiemu, gdyby nie to, że zdecydowanie brakowało mu siły. Na odpowiedź gospodarzy nie trzeba było długo czekać. John Pantsil stracił piłkę na lewym skrzydle Wigan, Figueroa pomknął do przodu i dośrodkował do Rodallegi. Bezdyskusyjnie jeden z najlepszych zawodników The Latics bez zastanowienia strzelił na bramkę Stockdale’a, ale futbolówka w dość znacznej odległości minęła słupek. Po tym krótkotrwałym okresie ożywienia na długie minuty ponownie wiało nudą. Fulham było drużyną lekko przeważającą, dłużej utrzymywało się przy piłce. W efekcie tej przewagi przyjezdni wywalczyli kilka kornerów, ale drużyna Martineza zdawała się odrobić pracę domową i przy rożnych broniła się zdecydowanie lepiej niż czynił to zespół West Bromwich Albion przed ponad tygodniem. Jednak obiektywnie patrząc, piłkarze Wigan prezentowali się na boisku wręcz tragicznie, niczym drużyna niegodna gry w Premier League, nie umiejąc wymienić choć kilku celnych podań. Zagrania na krótkie odległości były przejmowane przez graczy z Craven Cottage, a przerzuty lądowały na autach. I kiedy intensywność z jaką doznawałem tych wrażeń osiągała swoje apogeum, gracze w niebieskich stronach wyprowadzili kontratak prawą stroną, Stam wrzucił piłkę w pole karne, a Rodallega przepięknie złożył się do główki i trafił w słupek. Dobitka N’Zogbii została zablokowana przez Pantsila. Fulham miało dużo szczęścia, podobnie jak chwilę później, kiedy bez konsekwencji pozostał fatalny błąd Stockdale’a, który we własnym polu karnym wypuścił piłkę z rąk. W 32 minucie najlepszą okazję pierwszej połowy do otwarcia wyniku miał Duff. Dempsey zagrał wyśmienitą piłkę za wysoko wysuniętą linię obrony przeciwnika, co spowodowało, że Irlandczyk znalazł się oko w oko z Al-Habsim. Damien miał wystarczająco dużo czasu by podrapać się po nosie i zapytać Omańczyka w który róg chce „dostać” piłkę, a jednak strzelił słabo i goalkeeper gospodarzy zdołał obronić to uderzenie. Dobitka jednego z graczy Fulham – potężna petarda – była całkiem niezła, ale jednak przeleciała nad poprzeczką bramki. Mając na uwadze problemy ze strzelaniem bramek jakie ma Fulham i ciężar gatunkowy meczu, można wielce żałować, że Duff swojej okazji nie wykorzystał. Zwłaszcza, że mógł jeszcze odgrywać do Kamary. Gra, naturalnie, toczyła się dalej, ale obie drużyny potwierdzały swoją indolencję ofensywną, jakby stwarzanie sytuacji pod bramką przeciwnika było dla nich tak skomplikowane technicznie jak Wielki Zderzacz Hadronów. Ostatecznie gwizdek kończący pierwszą połowę zakończył męki obu ekip i obudził tych, którzy od piętnastu minut bezstratnie sobie drzemali.

Druga część gry nie rozpoczęła się niestety w sposób bardziej emocjonujący niż kończyła pierwsza. Wigan zdawało się grać nieco lepiej, przypominając sobie, że celne podawanie nie musi być takie trudne. Wpierw ładna szarża N’Zogbii została powstrzymana przez masę obroną Fulham, a w 57 minucie Rodallega groźnie uderzał,  trafiając jednak wprost w Stockdale’a. Jednak minutę później stało się najgorsze. Dłuuuga piłka gdzieś z własnej połowy, wykopana przez bramkarza, przeskoczyła Hughesa i postawiła Hugo Rodallegę w znakomitej sytuacji. Kolumbijczyk wpadł w pole karne, zauważył, że bramkarz Fulham wpierw zawahał się czy wyjść, a następnie zastygł kilka metrów od linii bramkowej i ładnej urody, technicznym strzałem przerzucił futbolówkę nad Stockdalem. Gospodarze wyszli więc na prowadzenie, a Rodallega mógł oddać się swojej oryginalne celebracji bramki. Hughes, mający niezwykle kwaśną minę przy bocznej linii boiska, reagował od razu, wpuszczając na murawę Moussę Dembele. Powracający po kontuzji Belg, ewidentnie żądny gry, niemal samodzielnie popchnął do przodu zespół, wprawiając podopiecznych Martineza w niemałe zakłopotanie, dryblując bez problemu między dwoma-trzema zawodnikami the Latics. W 66 minucie Baird przepięknie wypuścił na lewym skrzydle Daviesa, który dośrodkował w pole karne do Dempseya. Będący pod presją obrońcy Amerykanin oddał uderzenie, które jednak zostało pewnie obronione przez Al-Habsiego. Nie pierwszy raz w tym meczu, na odpowiedź drugiej drużyny nie trzeba było długo czekać. Dwóch zdecydowanie wyróżniających się graczy gospodarzy – N’Zogbia i Rodallega – w dwójkę rozbili defensywę gości w kontrataku i kuzyn znanego francuskiego tenisisty (Jo-Wilfrieda Tsongii) wspaniale dośrodkował do Rodallegi, który w dogodnej sytuacji nie potrafił odpowiednio ułożyć stopy i zmarnował tą doprawdy wyborną okazję. Tak więc piłkarze the Cottagers wypuścili powietrze ze swoich płuc z dużą ulgą i przystąpili do dalszych szturmów. W polu karnym rywala padł Damien Duff, ale Antolin Alcaraz czysto wygarnął piłkę. W 71 minucie obronę Fulham ponownie nękał Kolumbijczyk Rodallega, ale jego strzał z bliskiej odległości świetnie obronił Stockdale. Seria rożnych dla Fulham nie przyniosła nic pozytywnego i zniecierpliwienie pośród kibiców z Londynu rosło z każdą sekundą. Hughes postanowił jeszcze bardziej wzmocnić atak i wprowadził na boiska Andy Johnsona, który zmienił Daviesa i szybko wprowadził sporo zamieszania w szeregi obronne Wigan.  Wreszcie w 77 minucie fani Fulham mogli wybuchnąć niestłumioną radością, kiedy podanie Duffa doszło do Dempsey’a ustawionego na piątym metrze. Ten przyjął futbolówkę i umieścił ją w siatce. Jednak radość ta była względnie krótka, gdyż sędzia liniowy zasygnalizował, że Dempsey przyjął piłkę ręką i choć piłkarze Hughesa protestowali niczym górnicy pod kancelarią premiera, arbiter popisał się sokolim wzrokiem i znakomicie dojrzał nieprzepisowe zagranie popularnego Deuce’a. Minuty uciekały, a bardzo ważne punkty były coraz bliżej DW Stadium. Gracze z Craven Cottage grali z coraz bardziej panicznie, pośpiesznie konstruując akcje. Dempsey upadł w polu karnym Wigan, ale sędzia ponownie nie okazał mu przychylności. I wtedy na pomoc przyszedł człowiek o pseudonimie AJ, który jak nikt inny chciał strzelić bramkę i jak nikt inny pracował by to uczynić. W końcu od 14 marca 2009 roku minął już szmat czasu, a snajperowi tego autoramentu nie przystoi być tak długo na strzeleckiej posusze. Ale wszystko zaczęło się od Clinta Dempsey’a, który po prawej stronie boiska pomknął z piłką, zszedł do środka i wykonał niesygnalizowane podanie do Andy Johnsona. Były reprezentant Anglii był zupełnie niekryty (nikt nie spodziewał się takiego podania Dempsey’a), wspaniale przyjął piłkę, następnie długo przygotowywał ją sobie do strzału, a gdy w końcu uderzył futbolówkę, ta odpiła się od rozpaczliwie interweniującego obrońcy, poszła po rękawicy Al-Habsiego, i jakby mając nadwagę, leniwie wpadła do siatki. Kibice przyjezdnych oszaleli, a Johnson nie krył swojej wielkiej radości i pobiegł do sektora gości cieszyć się ze swojej bramki wraz z kibicami. Ci nie omieszkali go wyściskać i zapewne rzucić parę motywujących słów. Andy wreszcie się przełamał, a szczęście, które wcześniej często go opuszczało, teraz było przy nim jak najwierniejsza małżonka. Przed upływem regulaminowego czasu gry goście mieli jeszcze swoją piłkę meczową. Po rzucie rożnym do główki najwyżej wyskoczył Hangeland, ale pod presją przeciwnika nie zdołał on skierować piłki w światło bramki, myląc się o około metr. Ostatecznie nic się już nie zmieniło, a spotkanie zakończyło się sprawiedliwym podziałem punktów. Fulham, na szczęście, spełniło swój warunek konieczny : nie przegrało. I choć swoją grą nie zachwyciło, a w batalii o utrzymanie w lidze nie poczyniło żadnego znaczącego kroku, ani w stronę przepaści, ani pozwalającego się od niej oddalić, ze spotkania można wyciągnąć kilka pozytywów. Niezwykle aktywna gra Moussy Dembele, przełamanie strzeleckiej niemocy w wykonaniu AJ i powrót do dobrej dyspozycji Dempsey’a są dobrymi prognostykami przed meczem ze Stoke na Craven Cottage.

Tylko zalogowani użytkownicy mogą pisać komentarze