Analiza: biologiczny zegar bije na alarm?

Korzystając z przerwy reprezentacyjnej oraz towarzyszącej jej ciszy na stadionach Premier League, warto zastanowić się nad innymi niż tylko wyniki kolejnych spotkań kwestiami związanymi z Fulham. Jedna z nich kryje się pod tytułem niniejszego tekstu.

Ostatnia przed przerwami w rozgrywkach kolejka doskonale ukazała problem, jaki zbiera się nad głowami klubu od paru dobrych sezonów i z którym niebawem przyjdzie się wreszcie zmierzyć. Nie chodzi tutaj o niemoc zwyciężania na wyjeździe, bo choć jest to niewątpliwie smutny fakt, ostatni sezon wykazał, że na obcym stadionie można w lidze nie wygrać praktycznie niczego (pardon, wygrać jedno spotkanie) i mimo to ukończyć rozgrywki na dość bezpiecznej pozycji. Zagryzając więc zęby po kolejnym, notabene dość pechowym remisie, warto przyjrzeć się pierwszej jedenastce, jaką desygnował do gry w tym spotkaniu Mark Hughes:

Mark Schwarzer (38 lat) - Chris Baird (28), Brede Hangeland (29), Aaron Hughes (31), Carlos Salcido (30) - Simon Davies (31), Dickson Etuhu (28), Danny Murphy (33), Damien Duff (31) - Clint Dempsey (27), Eddie Johnson (26)

Co wynika z tego zestawienia? Rzeczą, która powinna nasunąć się na oczy, jest dość podobny wiek niemal wszystkich zawodników, wynoszący z dość dokładnym przybliżeniem sporo, bo 30 lat. Zawodnik, któremu uderza 30-tka, jak najbardziej może znajdować się w szczytowej dyspozycji, jednak gdy piłkarski wiek średni udziela się niemal wszystkim najważniejszym ogniwom zespołu, klubowi działacze muszą pomyśleć o problemie wymiany pokoleniowej. Podana jedenastka jest najstarszą, obok Manchesteru United w jednej z kolejek, jaka wybiegła na boisko Premier League w tym sezonie. W przypadku klubu z Old Trafford jednak, statystyka mogła być trochę myląca, gdyż poza weteranami, takimi jak ex-Cottager Edwin van der Sar (40 lat), Gary Neville (35), Ryan Giggs (37) czy Paul Scholes (36), na boisku znajdowali się wówczas również młodzi Jonny Evans (22) czy Nani (24). Takiego argumentu nie ma Fulham, w której to drużynie po równo "starzeje się" właściwie każda pozycja, powoli zmierzając do niebezpiecznego wieku. Drużynie "Czerwonych Diabłów" nie można również odmówić prób walki z biologią, gdyż raz za razem Sir Alex Ferguson posyła w boje młodzież, której ma pod dostatkiem (w tym jedynego młodzika grającego w Fulham w ostatnich latach - Chrisa Smallinga), a wspomniani weterani to jednostkowe przypadki, w których United poddało się i niebawem również czeka ich z tego powodu problem. Fani tego klubu drżą na myśl o momencie, w którym buty na kołku zawieszą Giggs, Scholes, czy van der Sar, bo oznaczać to będzie dziury na wielu pozycjach, których przez kilkanaście lat nie potrafił załatać Ferguson, szukając odpowiednich zastępców dla podanych zawodników. Przypadek Fulham jest jeszcze mniej wesoły, bo z ławki nie wchodzą młodzi, a kolejni piłkarze wchodzący w ostatni okres bytu na boiskach Premier League - Zoltan Gera (31), Diomansy Kamara (30), Jonathan Greening (31) czy John Pantsil (29). W międzyczasie kurują się gwiazdy, na które kibice The Cottagers czekają z utęsknieniem: Andrew Johnson (29) oraz Bobby Zamora (29). W takich warunkach oznaczałoby to pojawienie się w pewnym momencie jedenastu, jeśli nie więcej dziur naraz - taka wyrwa byłaby druzgocąca dla każdego poważnego klubu, więc co dopiero mówić o zespole środka tabeli, ze średnim budżetem. Milan, swego czasu Chelsea, czy dzisiejszy Manchester United mogą podejmować ryzyko stawiania na bardzo doświadczoną jedenastkę - w ostateczności opróżnią portfel do dna i zrobią wielkie zakupy. A Fulham? Czy drużynę takiego kalibru stać na bycie ewentualnym nowym piłkarskim klubem seniora? Jaka rysuje się przyszłość?

Tytuł zawiera znak zapytania, po pierwsze dlatego, że, tak jak każda inna próba wyjścia o kilka lat w przyszłość, jest to tylko hipoteza, która może okazać się błędna i Fulham grać będzie z powodzeniem nawet ze składem pełnym 35-latków. Po drugie, nie można odmówić nowemu managerowi The Whites, Markowi Hughes'owi pewnych działań w kwestii odmłodzenia składu, chociaż... właśnie, nie do końca. Poczynił on w lecie trzy główne zakupy, które w różnym stopniu mają się do omawianego problemu wiekowego. Sprowadził do Fulham wspomnianego Salcido (30), Moussę Dembele (23) oraz Rafika Halliche'a (24). Do pierwszej jedenastki natychmiast wskoczyli Salcido oraz Dembele, tak więc oprócz Meksykanina, który dołączył do licznej kolonii 30-latków, w drużynie pojawił się pierwszy od długiego czasu wartościowy młody zawodnik (wspomniany Smalling był jedynie rezerwowym). Dembele rewelacyjnie wkomponował się w zespół, dając nowe pokłady nadziei na wiele spraw: wygrywanie na wyjeździe, zastąpienie kontuzjowanego z czasem Zamory, czy właśnie stopniowe odmładzanie zespołu. Niebawem i on sam trafił jednak na listę kontuzjowanych, a Mark Hughes stanął przed dylematem, na jaki wariant postawić w takiej sytuacji. I tak jak nie można mu odmówić częściowej słuszności podjętej decyzji odnośnie nowo uformowanego ataku, bo napastnik z konieczności - Dempsey wykonuje swoje zadania w 100 procentach, tak może dawać do myślenia kwestia, że Sparky najprawdopodobniej nawet przez moment nie pomyślał o takich nazwiskach, jak Dalla Valle, czy Trotta. Młodzież bez grama doświadczenia - to prawda, ale jednocześnie bardzo utalentowani piłkarze, dla których nie ma bardziej idealnego momentu na wykazanie swojej wartości. Przy okazji byłby to także doskonały znak, że Mark Hughes zauważa kwestię, która może być w przyszłości problematyczna. A tak - zdanie Walijczyka na temat odmładzania zespołu jest dość niejasne. Cytując klasyka - wydaje się, że Hughes jest "za, a nawet przeciw". Matthew Briggs (19) po dobrych 50 minutach przeciwko Port Vale w Pucharze Ligi przepadł bez wieści - w następnej rundzie tych rozgrywek zagrała etatowa drużyna 30-latków. Wspomniany Halliche zagrał 5 minut w pucharowym meczu, ale wariant z trójką stoperów, jaki wówczas wypróbował Hughes, nigdy nie będzie mieć miejsca w lidze. David Stockdale (25) po rewelacyjnym początku sezonu ma szansę być już tylko rezerwowym wobec Schwarzera, a kto wie, czy w przypadku ewentualnego transferu Australijczyka nie będzie pełnił tej samej roli wobec kogokolwiek, kto zostanie w miejsce Schwarzera sprowadzony. I choć pozycja bramkarza to nie jest najlepszy argument na obrazowanie problemu, Stockdale jest niewątpliwie zdolny do gry na poziomie Premier League. Podobnie może być w przypadku wielu innych młodych twarzy, których nie jest nam dane ujrzeć w koszulce Fulham.

Roy Hodgson miał skłonność do stawiania na doświadczonych, bardzo ogranych piłkarzy. Odpłaciło się to mu i wszystkim kibicom Fulham, kiedy drużyna, złożona w pełni z odpowiedzialnych mężczyzn w wieku średnim, z gracją doszła do finału Ligi Europejskiej, na stałe wpisując się do klubowej historii. Obecny zespół, który jest w dużej mierze odzwierciedleniem tamtego zespołu, jest być może najlepszym w dziejach Fulham, a bynajmniej na przestrzeni ostatnich wielu lat. Nadmierne narzekanie jest więc nieuzasadnione. Przeciwnie, omawiany problem jest jednym z bardzo niewielu, jakie Mark Hughes odziedziczył po Roy'u i dotyczy on nadchodzących sezonów. Nie można sobie jednak pozwolić na jego bagatelizację. Fulham to klub, którego budżet nie pozwala menedżerowi na robienie transferowych błędów. A za jakiś czas koniecznych będzie wiele wymian na kluczowych pozycjach - naraz.

Tylko zalogowani użytkownicy mogą pisać komentarze